Search

VOLGENDE ACTIVITEIT

Noteer onze volgende activiteit alvast in je agenda,
onze aktiviteiten gaan door in GC Warande, Opperstraat 31, 1770 Liedekerke

Voor meer informatie zie onze pagina activiteiten



Het luisterspel

UITGESTELD!



Waar komen
onze familienamen vandaan

UITGESTELD!



Tentoonstelling

Tijdens Kermis Opperstraat
in GC Warande

Zaterdag 3-10-2020
van 10.00-20.00

Zondag 4-10-2020
van 14.00-20.00

Maandag 5-10-2020
van 15.00-20.00



De bastaardkinderen van de graven van Vlaanderen en
de staatshoofden
van België

Deze lezing vindt plaats op 
19 november 2020 om 19.30 uur

Gesneuvelden WO 2

 

 

 

 

 

 

Wereldoorlog II - 1940-1945

DRIE SOLDATEN UIT LIEDEKERKE

‘Hou eens op over die oorlog, het is al zeventig jaar geleden! ’
Dergelijke opmerkingen horen we wel meer.
Maar wij zeggen: het is NOG MAAR zeventig jaar geleden dat er een einde kwam aan de tweede wereldoorlog. Onze ouders en grootouders streden voor onze vrijheid en/of leden onder de bezetting en moesten daarna verder leven met een trauma, lichamelijk of psychisch. Oorlog is vreselijk, altijd en voor iedereen.
In Liedekerke vielen enkele burgerdoden en waren er ook drie soldaten die hun inzet moesten bekopen met hun leven.

 

FELIX VAN DEN BRANDE

Felix werd geboren op 15 augustus 1913 als achtste in een gezin van twaalf kinderen.
Theodoor Van den Brande en Louisa De Vriendt hadden vijf dochters en zeven zonen: Elisabeth Malvina, Céline, Adolf, Leontine Josephine, Pieter Jozef, Frans, Maria Adolfina, Felix, Philemon, Melanie Coleta, Lodewijk Albert en Laurent. Het gezin woonde in de Opperstraat in het huis nummer 194. Enkel Rosalie Christiaens, de weduwe van Philemon is nu (in 2015) nog in leven.  
In 1933 werd Felix opgeroepen om zijn militaire dienst te vervullen. Daarna werd hij metselaar en woonde hij in de toenmalige Vrijheidsweg 31 in Liedekerke. Ondanks zijn goed voorkomen, Felix had blond golvend haar en bruine ogen, bleef hij vrijgezel. Hij was sportief en hield van boksen en atletiek. In de woonkamer van Lieve Van den Brande, de jongste dochter van Pieter Jozef, hangt nog een klok die Felix zou hebben gewonnen tijdens een loopwedstrijd.

Maar op 1 september 1939 brak de Tweede Wereldoorlog uit met de inval van de Duitsers in Polen. Felix werd opgeroepen om te dienen in het Belgisch leger en werd ingedeeld in het 2de Regiment Grenadiers, 10de Bataljon. Hij werd gestuurd naar Saint Amand Les Eaux in het Departement Du Nord in Frankrijk, waar hij op 25 mei 1940 sneuvelde tijdens een hevig luchtbombardement. Felix werd net geen 27 jaar.  
Later vernam de familie dat Felix werd begraven in Saint Amand.
Vader Theodoor overleed anderhalf jaar later, op 23 november 1941. Hij was maar 61 jaar. Het verdriet om het verlies van zijn zoon heeft hier zeker een rol gespeeld.
Op 21 juli 1940 kreeg Felix postuum het kruis van ridder in de orde van Leopold II met palm.


 

Na de oorlog gingen een paar broers en andere familieleden op zoek naar het graf in Frankrijk en vonden dat pas na lang zoeken. Het bestond uit een houten kruis, omringd met betonnen boordstenen.
De broers maakten een paar foto’s en toonden ze na thuiskomst aan moeder Louisa. Bij één van de foto’s sprak ze zwaar geëmotioneerd van een mirakel. In de verkleuringen van de grond van het graf zag zij het gezicht van Felix. Inderdaad, met een beetje verbeelding kan men op die foto een gezicht herkennen.
De familie stond erop dat het lichaam zou worden overgebracht naar zijn geboortedorp. Dat was echter een dure onderneming. Moeder Louisa had zelf geen inkomen en de familie had het niet te breed. Daarom duurde het tot 1958 voor het stoffelijk overschot van Felix Van den Brande terug naar Liedekerke kon gebracht worden.

Op 6 oktober 1958 verstuurde het Liedekerkse gemeentebestuur een uitnodiging waarin de hele bevolking werd uitgenodigd voor “de plechtige lijkdienst, gevolgd door de teraardebestelling op donderdag 9 oktober te 10.30 uur in de parochiale kerk van Liedekerke”.
Moeder Louisa stond erop dat de familie in het zwart zou gekleed zijn. Alle mannelijke familieleden droegen een mooi kostuum met das, en de vrouwen een zwarte mantel met bijpassende hoed.
Het werd een uitvaart om nooit te vergeten. De begrafenisstoet vertrok vanaf het kerkhof in de Molenstraat waar de kist vanuit Frankrijk was naartoe gebracht. Leden van de bond van oud-strijders leidden de stoet in en werden gevolgd door de notabelen. Langs het hele traject vormden schoolkinderen een erehaag. Er was een massa volk. Aan het monument van de gesneuvelden op het Gemeenteplein kreeg Felix ook nog eens een extra eerbetoon. Daarna ging het verder naar de parochiekerk van Sint-Niklaas waar Pastoor Buyse voorging in de eredienst. Na een lange en gedenkwaardige plechtigheid trok de stoet zich weer op gang, dit keer van de kerk terug naar het kerkhof. Daar rust Felix Van den Brande nog steeds tussen zijn strijdmakkers van weleer.

 

 

 

 

 

        

En dan was er nog zuster Lutgarde, een tante van Felix. Onder haar lichte dwang bouwde Felix' broer Pieter - de vader van Lieve Van den Brande - eigenhandig al de kapelletjes van de Ommegang van Termuilen.
Een nagedachtenis die kan tellen.

Eric Geyssens



GASTON MERTENS

Gaston werd geboren in  Liedekerke in 1919 als tweede van de vier zonen van schoolmeester Frans  Mertens, die vooraan in de Houtmarktstraat woonde.
Gaston studeerde in Leuven toen hij in mei 1940 opgeroepen werd als milicien.  Zijn eenheid vertrok naar het zuiden van Frankrijk. Daarna  kon hij terugkeren naar Leuven om er verder te studeren maar zijn hoofd stond er niet naar. Hij vluchtte stiekem naar Engeland. Dat was  tenminste zijn doel, maar in oorlogstijd ga je niet zomaar waarheen je wil. Het werd een tocht vol avontuur en gevaar doorheen Zwitserland, Frankrijk en Spanje.
Gaston werd meer dan eens aangehouden en gevangen gezet in soms ronduit slechte omstandigheden.Uiteindelijk kon hij vanuit het zuiden toch ontschepen naar Groot-Brittannië. Daar kon hij op krachten komen want dat was nodig. Van zodra hij terug fit was, werd hij klaargestoomd als parachutist. Daarna kon hij beginnen aan zijn opleiding bij de Royal Air Force waarmee zijn droom in vervulling ging.
In Groot-Brittannië kwam hij ook de liefde tegen. Hij trouwde met de Britse Nora Brunt in oktober 1944.
Zijn opleiding bij de RAF bracht hem in ’44 ook naar Canada.Een jaar later maakte hij zich klaar voor een missie in de Ardennen. Helaas vloog hij er zijn noodlot tegemoet.  Gaston sneuvelde er in januari ’45.
Er bestaan verschillende versies van hoe het precies gebeurde. Wat nu volgt zijn de officiële gegevens van de Vereniging van de Belgische Historische Luchtvaart:
Na zijn opleiding tot navigator in Canada kwam hij in het 320 Dutch Squadron terecht, een eenheid waarin heel wat Belgen dienden en die in het najaar van 1944 vanop Melsbroek opereerde.
Op 13 januari 1945 – dat is dus de tijd van het Von Rundstedt-offensief - vloog Gaston Mertens als navigator van de Mitchell Mk II toen die boven Manderfeld in botsing kwam met een tweede Mitchell. Alle inzittenden kwamen om het leven.
Na de oorlog werd het lichaam van Gaston Mertens naar Liedekerke gebracht voor een herbegrafenis. In onze gemeente werd het benedengedeelte van de Houtmarktstraat, waar zich zijn ouderlijk huis bevond,naar hem genoemd.

In het mp3-bestand hoor je Gaston Mertens die vanuit New York op een bakelieten grammofoonplaat zijn verloofde -of toen al vrouw- Nora groet.

Anne Gies



PETRUS VAN CUTSEM

Petrus werd geboren in Pamel op 27 november 1909. Hij was de zoon van Joannes Van Cutsem en Maria Pauwels. Toen hij onder de wapens geroepen werd, werd hij ingedeeld bij de klas van 30.
Op 3 mei 1935 trouwde hij met Virginie Van Vaerenbergh. Het jonge paar ging wonen op de Vijfhoekstraat in huis nummer 109. En op 21 maart werd zoon Marcel geboren.
Maar de oorlog heeft, zoals bij zovelen, hun gezinsgeluk ingehaald.
In 1939 werd vader Petrus gemobiliseerd. Zoontje Marcel was toen drie jaar oud. Petrus kwam terecht bij de 3e compagnie van 39ste linie-regiment.
Op 26 mei 1940 lag hij in het West-Vlaamse Adegem. Hij werd er met zijn eenheid zwaar gebombardeerd maar het was die ene kogel erna die hem noodlottig werd. Petrus werd dodelijk geraakt en sneuvelde op het veld van eer, zoals het dan officieel heette.
Op 10 juli 1940 werd hij herbegraven in Liedekerke.
Petrus liet een jonge vrouw na en een kleuter. Voor deze vrouw die er nu helemaal alleen voorstond in volle oorlogstijd moet dit heel traumatisch geweest zijn.

Anne Gies

 

 

 

template by JStemplates.com
UA-57645190-1